GPS-nawigacja_liturgiczna
Nawigacja liturgiczna GPS

#1.2 Cisza – konieczne opóźnienie!

84

Autor: ks. Piotr Kucharczyk

Dzisiejsza kultura wydziedziczyła ciszę. Stała się nam ona niepotrzebna, nie wnosi żywiołu, energii, spontaniczności… Niestety ten szkodliwy proceder coraz bardziej chce wedrzeć się w kulturę liturgii. Dla wielu wiernych atrakcyjna jest przede wszystkim Msza szybka i bez kazania. Tymczasem głośniej niż w rozmowach Bóg przemawia w ciszy, i kto w sercu ucichnie, zaraz Go usłyszy (A. Mickiewicz). Mądra sentencja wydobyta z twórczości Mickiewicza stawia nas wobec pytania: jak przeżywać liturgię, aby się w niej nie rozminąć z Bogiem?

Cisza jest koniecznym opóźnieniem w liturgii, momentem intymnej relacji z Bogiem. W czasie Eucharystii Kościół kilkakrotnie wzywa nas do milczenia.  Cisza przed Confiteor pomaga mi stanąć w prawdzie przed Bogiem, zobaczyć mój grzech i słabość, prosić o miłosierdzie i przebaczenie. Przed kolektą prosimy o skupienie w słuchaniu Słowa Bożego i obfite owoce płynące z uczestnictwa w Liturgii Słowa. Trzecia cisza wkrada się w posługę kapłana, zanim ten powie: Oto Baranek Boży(…). Modli się wtedy o godne przyjęcie Świętej Eucharystii. I wreszcie ostatnia cisza po przyjęciu Komunii Świętej jest czasem dziękczynienia i uwielbienia.

Myślę, że warto dziś na nowo zastanowić się nad głębią liturgicznej ciszy. Mówimy niekiedy, że Boga znajdujemy w ciszy przyrody, dlatego nie musimy uczestniczyć w niedzielnej Eucharystii w kościele. Drodzy zwolennicy przejmującej ciszy, w której czujecie Boga i doświadczacie Jego obecności: pozwólcie Bogu przemówić do Was wtedy, gdy On tego pragnie w liturgii. Najlepszym spotkaniom w moim życiu zawsze towarzyszyła cisza. Bóg nie krzyczy do nas w czasie rumoru i zamętu, doświadczamy Jego obecności w czasie łagodnego powiewu: (…) Wyjdź, aby stanąć na górze wobec Pana! A oto Pan przechodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały [szła] przed Panem; ale Pan nie był w wichurze. A po wichurze – trzęsienie ziemi: Pan nie był w trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pan nie był w ogniu. A po tym ogniu – szmer łagodnego powiewu. Kiedy tylko Eliasz go usłyszał, zasłoniwszy twarz płaszczem, wyszedł  i stanął przy wejściu do groty (1 Krl 19,9a.11b-13). Porzucenie liturgicznej ciszy jest rezygnacją ze stanięcia przy grocie, która kryje tajemniczą obecność Boga.


Autor: ks. Piotr Kucharczyk

Przyjął sakrament święceń w stopniu prezbiteriatu 25. 05. 2013. Obecnie jest wikariuszem w parafii św. Michała Archanioła na Mokotowie w Warszawie.

Czytania na każdy dzień (Rok B, I)

Oznacz swoją wspólnotę na mapie Archidiecezji Warszawskiej