GPS-nawigacja_liturgiczna
Nawigacja liturgiczna GPS

#1.10 Konsekracja

75

Autor: ks Piotr Kucharczyk

Na czas konsekracji (przeistoczenia) wierni przyjmują postawę klęczącą. W żaden bowiem inny sposób człowiek nie może wyraźniej oddać chwały Bogu w tym momencie niż uniżając się. Sam tylko celebrans (i koncelebransi – jeśli są obecni) nie klęczą.

Kapłan jest narzędziem Pana, działa nie tylko w jego imieniu czy zastępstwie, ale w sakramentalnym utożsamieniu się z prawdziwym i wiecznym Kapłanem – Jezusem Chrystusem (Jan Paweł II, Ecclesia de Eucharistia, 29). To Chrystus dokonuje konsekracji i w tej czynności przez nikogo nie może być zastąpiony. Każdy kapłan w momencie konsekracji staje się ipse Christus (drugim Chrystusem). Moc konsekrowania chleba i wina w Ciało i Krew Pana Jezusa nie zależy od osobistej świętości kapłana, ale jest wynikiem przyjęcia sakramentu święceń w stopniu prezbiteratu. Co więcej, moc udzielona każdemu kapłanowi w momencie święceń tym bardziej przemawia do nas, gdy Mszę celebruje kapłan, który usilniej musi się zmierzyć ze swoją słabością.

Postawa, którą przyjmują wierni w momencie przeistoczenia ukazuje wagę tej chwili, chwili najważniejszej w całej Mszy świętej. Podobną postawę przyjmuje się też podczas przyjmowania Eucharystii. Poza nielicznymi wyjątkami postawa klęcząca podczas Mszy świętej związana jest z kultem Eucharystii. Innym elementem wskazującym na niepowtarzalność konsekracji są słowa opowiadania o ustanowieniu Najświętszej Ofiary. Kanon Rzymski (I Modlitwa Eucharystyczna) mówi o przesławnym kielichu (praeclarus calix), który wziął w swe dłonie nasz Pan, Jezus Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy. Określenie „przesławny” nie odnosi się  do samego kielicha jako naczynia, ale epitet ten wiąże się z Najdroższą Krwią, która w kielichu się znajduje. Zrozumiałe staje się zatem bogate zdobienie i strojenie naczyń liturgicznych, a przeciwko tym, którzy krytykują przyozdabianie paramentów liturgicznych rozlegają się słowa Jezusa, który pochwala wylanie drogocennego olejku przez ową kobietę z Ewangelii niedługo przed śmiercią na swoje stopy: Dobry uczynek spełniła względem mnie.

Czyńcie to na moją pamiątkę (1 Kor 11, 24: Łk 22, 19). Słowa te wypowiedziane przez Jezusa nie są rozkazem. Są przykazaniem Pana, ale również dowodem zaufania, ponieważ wynoszą działanie ludzkie do godności aktu Bożego (zob. J. Echevarrìa, dz. cyt. s. 113 – 122).


Autor: ks. Piotr Kucharczyk

Przyjął sakrament święceń w stopniu prezbiteriatu 25. 05. 2013. Obecnie jest wikariuszem w parafii św. Michała Archanioła na Mokotowie w Warszawie.

Czytania na każdy dzień (Rok B, I)

Oznacz swoją wspólnotę na mapie Archidiecezji Warszawskiej