Funkcja lektora

Osoby pragnące czytać słowo Boże włączają się w kurs lektorski. Przygotowują się do dobrego spełniania tej ważnej funkcji. W tej grupie są również osoby pragnące służyć przez odczytywanie w czasie liturgii wezwań modlitwy powszechnej. Po przyjęciu błogosławieństwa mogą się one włączyć w grupę modlitewną i w niej posługiwać w parafii.

[Na podstawie Dyrektorium Duszpasterstwa Służby Liturgicznej – punkt 81]

Psałterzysta

Osoby pragnące posługiwać przez muzykę i śpiew przeżywają również bezpośrednie przygotowanie do przyjęcia błogosławieństwa, które ich umacnia w spełnianiu powierzonych im zadań i rozwoju posiadanych umiejętności. Wyróżnioną grupą wśród osób śpiewających są kandydaci na psałterzystów. Włączają się oni w kurs dla nich przeznaczony.

[Na podstawie Dyrektorium Duszpasterstwa Służby Liturgicznej – punkt 81]

Posługa lektora

Zadaniem lektora jest wspieranie kapłanów i diakonów w głoszeniu słowa Bożego i formacji wiernych. W liturgii zostaje mu powierzone zadanie proklamacji słowa Bożego z wyjątkiem Ewangelii. Gdy nie ma psałterzysty, może wykonać psalm między czytaniami, a jeśli nie ma diakona, może podawać intencje modlitwy powszechnej. Może on również, podobnie jak akolita, prowadzić modlitwę przy zmarłym i prowadzić przy pogrzebie stacje w domu zmarłego i na cmentarzu.

Poza liturgią lektor pomaga duszpasterzom w pełnieniu posługi ewangelizacyjnej. Oto przykładowe obszary życia wspólnoty parafialnej, które mogą być powierzone ustanowionym lektorom:

- Przygotowanie wiernych do godnego przyjęcia sakramentów;
- Pomoc w przygotowaniu i prowadzeniu katechezy dorosłych;
- Zaangażowanie w inne formy posługi słowa w parafii;
- Ożywienia misyjnych zadań parafii;
- Animowanie życia modlitewnego w parafii;
- Wspieranie rodzin przed pogrzebem i po pogrzebie bliskich.

Szerzej o posłudze lektora mówi Dyrektorium Duszpasterstwa Służby Liturgicznej.

[Na podstawie Dyrektorium Duszpasterstwa Służby Liturgicznej – punkty 42, 43]

Posługa akolity

Do jego zadań w czasie celebracji liturgii należy: Niesienie krzyża w procesji wejścia, pomoc kapłanowi i diakonowi w czasie celebracji (podając księgę, wodę, kadzidło, rozkładając na ołtarzu korporał, puryfikaterz, kielich, palkę i mszał, rozdając w razie potrzeby wiernym Eucharystię, której jest szafarzem nadzwyczajnym, dokonując puryfikacji naczyń, gdy nie ma diakona)33. W przypadkach szczególnych może wystawiać Najświętszy Sakrament do adoracji bez udzielania błogosławieństwa. Kościół pozwala mu także, gdy nie ma kapłana lub diakona, prowadzić Wigilię przy zmarłym i prowadzić przy pogrzebie stacje w domu zmarłego i na cmentarzu.

Zadania akolity, polegające na wspierania kapłanów i diakonów w budowaniu Kościoła, przedłużają się w codzienność życia wspólnoty. Akolita ma swoją miłością obejmować całe Ciało Mistyczne Chrystusa, a w szczególny sposób troszczyć się o „chorych i słabych”. Idzie on więc ze swoją posługą do chorych leżących w domach i szpitalach, do cierpiących fizycznie i duchowo. Idzie również do tych, którzy są dotknięci różnymi słabościami. Należą do nich niewątpliwie alkoholicy, narkomani, zagubiona młodzież, dzieci bez dostatecznej opieki, czy rozbite małżeństwa. Tym grupom akolita winien nieść właściwą pomoc w codziennych potrzebach i odpowiednie duchowe wsparcie. Osobom, które nie mogą przyjść do kościoła, a pragną Komunii świętej, przynosi on Ciało Pańskie.

Szerzej o posłudze akolity mówi Dyrektorium Duszpasterstwa Służby Liturgicznej.

[Na podstawie Dyrektorium Duszpasterstwa Służby Liturgicznej – punkty 37, 38]

Czytania na każdy dzień (Rok B, I)

Oznacz swoją wspólnotę na mapie Archidiecezji Warszawskiej